Strażnicy Pamięci (5) - z pamiętnika rekonstruktora.

Rozdział 3 (cz.1)

Czym jest prawdziwa rekonstrukcja?

Fot. Grzegorz Głupczyk

Jeśli Państwu mam opowiedzieć o moich rekonstrukcyjnych przygodach, o świecie w którym przebywałem przez kilka dobrych lat, musicie najpierw zrozumieć czym jest rekonstrukcja. Ja mogę dużo pisać, opisywać, opowiadać, a i tak nie jestem przekonany czy aby na pewno będziecie wiedzieć o co mi chodzi, czy na pewno poczujecie ten „smak”. To tak jakby astronauta próbował nam wytłumaczyć jak to jest gdy przebywa się w stanie nieważkości.
Opisywał nam widoki z księżyca i emocje, które temu towarzyszą, opowiadał jakie to uczucie. Nam jednak trudno będzie to sobie wyobrazić. Może to w nas wzbudzić podziw, zachwyt, ale póki sami nie spróbujemy, nie zrozumiemy.

Świat rekonstrukcji to zupełnie inny wymiar, poczuć go można pod warunkiem, że chce się go rzeczywiście poznać, spenetrować, odkryć. Ludzie którzy jeżdżą, żeby postrzelać, napić się piwa i pojeść kiełbasy NIE SĄ rekonstruktorami! Nie chodzi tylko o to, żeby się przebrać i „poparadować w mundurze”. Pragnę w tym miejscu przeprosić wszystkich tych których mogłem urazić, ale bądźmy ze sobą szczerzy, taka jest prawda. Osoby lubiące broń, potrzebujące się wybiegać i poczuć adrenalinę, które to wszystko lubią ukoronować zimnym złocistym napojem idealnie sprawdzą się na polach paitnballa. Powiem więcej, są osoby które myślą, że jak się przebiorą w strój z epoki czy mundur i mają sporą wiedzę w tej dziedzinie to są wybitnymi rekonstruktorami. Niestety, do prawdziwej rekonstrukcji jest jeszcze daleka droga. Taką postawę możemy określić zamiłowaniem do przebierania się w różne stroje historyczne, wzbogacone o historyczną wiedzę książkową. Jest to ciekawa, na pewno ambitna i aktywna forma spędzania wolnego czasu, ale to jeszcze nie jest rekonstrukcja w pełnym tego słowa znaczeniu.

Czym zatem jest rekonstrukcja historyczna? To zamiłowanie do tego co było w dawnych czasach, co się skończyło, a my staramy się ten świat ocalić od zapomnienia, przedstawić  i przybliżyć współczesnemu człowiekowi. To coś z czym się identyfikujemy. Dzięki nam jeszcze ciągle jest żywe. Bronimy „tego czegoś” od schyłku, od czeluści niepamięci. To jest pasja, której człowiek w pełni się oddaje. Wstaje wcześnie rano, nierzadko o 3 czy 4 w nocy, by jechać na drugi koniec kraju, by tam upamiętnić poległych bohaterów. Upamiętnianie należy rozumieć nie tylko jako udział w inscenizacji historycznej, ale także udział w Mszy Świętej za pomordowanych, za tych co złożyli swe życie na ołtarzu Ojczyzny. Rekonstrukcja to przede wszystkim MISJA. Misja, w której trzeba dbać o dobre imię bohaterów, pielęgnować pamięć o ich heroicznych czynach, postawy. Stawiać opór zadawanym kłamstwom, mającym na celu ich szkalowanie lub ujmowanie zasług. Będąc pijanym na rekonstrukcji nie stawiamy czoła kłamcom, a tylko im pomagamy w tworzeniu obrzydliwych bredni. Co więcej !!! Hańbi się mundur i pamięć o tych co w nim walczyli!!! Nasze stowarzyszenie często uczestniczyło, bądź samo organizowało wydarzenia czczące wielkich Polaków. Do takich wydarzeń należy zaliczyć wystawy o Wojsku Polskim, organizowanie lekcji żywej historii, na które niejednokrotnie przychodziły tłumy. Udział w koncertach patriotycznych, msze za poległych. Można by wiele wymieniać. Dlatego rekonstrukcja zobowiązuje do pewnej godnej postawy. Cisza i poważne zachowanie gdy sytuacja tego wymaga, dyscyplina i szacunek dla nieżyjących bohaterów, ale także i dla tych którzy upamiętniają pomordowanych kolegów. Potępiam tych co spożywają alkohol na rekonstrukcji, ponieważ NIE jest to miejsce do tego przeznaczone. Warto też pamiętać, że nierzadko, a wręcz bardzo często w takich wydarzeniach uczestniczą dzieci. Młode pokolenie, które obserwuje i uczy się. Na nas są skierowana najmłodsze oczy naszego narodu i z nas one czerpią. Biorą z naszych postaw przykład. To wymaga rycerskiej postawy. Mamy uczyć poczucia dumy, bohaterstwa, a nie piknikowego, letniego zapału.

Życie rekonstruktora jest bardzo wesołe i pełne zabawy, ale na to też jest odpowiedni czas. Na pewno nie pijemy piwa, wina ani wódki, kiedy jesteśmy w mundurze, gdzie na rogatywce czy guzikach dumnie rozpościera swe skrzydła Orzeł Biały. Owszem zdarzają się wyjątki jeśli dowódca pozwoli i to tylko w ilościach przewidzianych w regulaminie. Na przykład w czasie uroczystego obiadu z okazji rocznicy powstania pułku, wtedy możemy napić się lampkę wina. Napić się możemy więcej kiedy jesteśmy w cywilu, ale i wtedy trzeba znać umiar. Alkohol nie jest zakazany, ale w odpowiednich ilościach i z rozsądkiem. Przytoczę pewien przykład, nie podając nazwisk i szczegółów, by nie zaszkodzić niechlubnym bohaterom tej opowieści. Z naszym stowarzyszeniem byliśmy na dwudniowym wyjeździe, na którym mieliśmy odbyć walne zebranie, mające na celu ustalić dalsze losy naszego Stowarzyszenia. Na następny dzień mieliśmy uczestniczyć w Mszy Świętej, na której chcieliśmy się modlić za Obrońców granic z pewnej bitwy. Zebranie się odbyło, a po nim był czas na wspólną zabawę. Na stole pojawił się alkohol i jedzenie. Nie ma w tym nic złego bo napoje wyskokowe są dla ludzi. Rzecz w tym, że nie każdy umie go odpowiednio spożywać. Ja i profesjonalni rekonstruktorzy spożyliśmy kilka kieliszków po czym udaliśmy się na spoczynek, świadomi, że wcześnie rano trzeba wstać, ubrać na siebie kilogramy sprzętu, stać w upale w sukiennym, grubym mundurze, dźwigając na głowie dwukilogramowy garnek[1]. Niestety nie wszyscy podchodzą do sprawy z zamiłowaniem i z szacunkiem do polskiego żołnierza.

CDN.

---

[1] Rekonstruktorzy w ten sposób nazywają hełm.