Strażnicy Pamięci (6) - z pamiętnika rekonstruktora

Rozdział 3 (cz. 2)

Czym jest prawdziwa rekonstrukcja.

Dla innych ważniejszy okazał się kolejny wypity kieliszek, wrzaski do rana i huczna zabawa. Zupełnie jakby zapomnieli po co przyjechali, albo nie wiedzieli co jutro będą ważnego robić. Jaki był tego efekt? Osoby, które wiedziały jak się zachować dumnie uczestniczyły w Mszy Świętej. Z wypięta piersią, z szlachetnym spojrzeniem, wzbudzały podziw u zebranych wiernych w kościele.

Bardzo często byli to ludzie, którzy pamiętali wojnę. A co z imprezowiczami? Jeden wyszedł w trakcie mszy z kościoła, bo go noga „bolała”, drugiemu się kręciło w głowie, bo za „gorąco” i też wyszedł, trzeci się nie wyspał i był zmęczony, czwarty z „niewyjaśnionych” przyczyn omdlewał. Cała czwórka opuściła kościół. Tym samym dali znać jakie mają podejście do bohaterów i do wykonywania rekonstrukcyjnej misji. Nie muszę chyba wyjaśniać, że to byli przebierańcy, nie rekonstruktorzy.

Dla prawdziwego rekonstruktora wrześniowego, ubieranie munduru żołnierza Wojska Polskiego to zaszczyt, honor, a przede wszystkim wielki przywilej. Rasowy rekonstruktor chodzi w mundurze z podniesioną głową. Nigdy nie dopuści się czynów, które mogłyby go zhańbić. Ta wielka pasja, miłość do tych którzy polegli za nas, to często wyrzeczenia. Wyrzeczenia czasowe, finansowe, to poświęcenie swych sił. Pamiętny wyjazd na Ukrainę, który opisałem poniżej, to piękne wspomnienia, piękne chwile ale i też niemała ofiara. Cały wyjazd opłaciłem z własnej kieszeni. Opłata za paliwo, jedzenie, to wszystko pokryłem z własnych środków. I żeby mnie nikt źle nie zrozumiał. Ja tu wcale się nie żalę i nie mam pretensji, przedstawiam tylko fakty, by pokazać, że rekonstrukcja to misja! Na Ukrainie również poświęciłem swój czas. Mogłem wówczas jechać na atrakcyjne wakacje za granicę mogłem pojechać kolegami z SRH, którzy pojechali dokładnie w tym samym czasie na zamek Czocha, gdzie spali w komnatach i delektowali się pysznym jedzeniem (jak słyszałem pieczonego prosiaka  i inne wyszukane potrawy). Mogło być wygodnie, wesoło i sympatycznie. Zamiast tego wybrałem Ukrainę, gdzie sprzątałem groby polskich żołnierzy i Polaków, którzy zamieszkiwali ziemie wołyńską. Spałem pod namiotem, kąpiąc się w szczerym polu. Wybrałem wewnętrzne poczucie obowiązku, nakazujące mi dbać o pamięć rodaków, oraz możliwość odwdzięczenia się tym, którzy za mnie, za naszą Ziemię polegli.

Podsumowując, rekonstruktor oddaje cześć poległym, dba o pamięć historyczną i strzeże pamięci o wielkich bohaterach. Myślę, że definicję i sens rekonstrukcji opiszą słowa księdza Mateusza Rysa z parafii świętego Sebastiana w Wieliczce, gdzie przez kilka lat odbywały się msze za żołnierzy 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej. Ksiądz Mateusz Rys rzekł o to takie słowy: „Jesteście strażnikami pamięci. Pamięci o poległych kolegach w czasie II wojny światowej”. Strażnik z definicji ma strzec czegoś lub kogoś przed niebezpieczeństwem, przed kradzieżą, zniszczeniem, zaginięciem. Tak właśnie i my rekonstruktorzy stoimy na straży, by pamięć o bohaterach nie zaginęła, by nie została zniszczona, przekłamana. Walczymy o tych co dziś już nie mogą, a niegdyś walczyli o nas, kiedy my nie mogliśmy.