Strażnicy Pamięci (10) - z pamiętnika rekonstruktora

Rozdział 4 
Bitwy które przeżyłem, na których byłem ranny i na których… zginąłem.

Fot. Marta Kwaterska.

Eksplozje w czasie bitwy w Tomaszowie Lubelskim, 2013 rok.

Po pierwszej bitwie, którą „przeżyłem” byłem bardzo podekscytowany, zachwycony i chciałem jeszcze więcej podobnych wrażeń. Nie da się ukryć, że dobra rekonstrukcja to prawdziwa i czysta przyjemność nie tylko dla widza ale i dla samego rekonstruktora również.

Wracając do domu rozmawialiśmy o przebiegu bitwy. Co wyszło, czego zabrakło, co nam się podobało, co zrobiło na nas wielkie wrażenie, kto coś zepsuł, co byśmy zmienili. Ja oczywiście jako debiutant byłem zachwycony wszystkim i wszystko mi się podobało. Pod niebiosa wychwalałem organizację całego wydarzenia, liczebność wojsk rekonstruktorskich, licznie zgromadzoną publiczność (około 7000, może nawet 8000 ludzi) jedzenie dla żołnierzy, scenariusz, po prostu wszystko. Koledzy z którymi jechałem w samochodzie oświadczyli mi, że rzeczywiście bitwa była zacna i podzielają moje zdanie ale… Tomaszów Lubelski, który ma być pod koniec sezonu to jest najwyższa półka wśród rekonstrukcji! Słuchając o spektakularnych szarżach polskiej kawalerii, potężnych wybuchach i o wybudowanym miasteczku przeznaczonym do spalenia w ramach scenariusza, pragnienie przeżycia tej „bitwy” rosło we mnie z minuty na minutę. Efekt końcowy był taki, że przez cały rok czekałem na bitwę w Tomaszowie. W między czasie jeszcze inni koledzy z grupy opowiadali mi o niesamowitych przygotowaniach do całej rekonstrukcji, karmili mnie opowieściami o specjalnie budowanej wiosce, która ma spłonąć w czasie inscenizacji. By jeszcze bardziej rozbudzić moją fantazję koledzy uraczyli mnie filmem nagranym w czasie „walki” z poprzedniego roku. To tylko powiększyło jeszcze bardziej moje pragnienie, by pojechać do Tomaszowa Lubelskiego. Mijały dni, tygodnie i miesiące. Zbliżał się długo oczekiwany weekend. Na miejsce wyruszyliśmy w sobotę wcześnie rano. Pojechaliśmy dzień wcześniej, by wziąć udział w Mszy Świętej w Narolu, za poległych w czasie II Wojny Światowej. W miejscowości toczyła swoje walki 6 Dywizja Piechoty, w skład której wchodził 20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej, który jak wspomniałem odtwarzamy. 6 Dywizja odniosła tu nawet swoje sukcesy odpierając 18 września wojska niemieckie. W godzinach popołudniowych uczestniczyliśmy w nabożeństwie, by następnie po mszy złożyć kwiaty, i oddać hołd poległym. Wieczorem były kiełbaski, śpiewy i wspólna zabawa wszystkich rekonstruktorów z SRH Wrzesień 39. Wieczór był ciepły, niebo bezchmurne, a księżyc towarzyszył nam do samego końca biesiady. Wszyscy zmęczeni drogą i rekonstruktorskimi obowiązkami, zaczęli padać po kolei do łóżek.
Kiedy słońce przebiło się przez firanki w strażnicy w której spaliśmy, pierwszą myślą jaka mi przeszła przez jeszcze zaspany umysł było: „jeszcze tylko kilka godzin”. Dzień mijał szybko. Śniadanie, zresztą bardzo solidne i świetnie przygotowane przez miejscowe gospodynie: szynki i serów do wyboru i tyle ile tylko dusza zapragnie. Gorący żurek i jajecznica. Nic tylko delektować się tymi wiejskimi przysmakami. Zaraz po śniadaniu, szybki prysznic i mycie zębów, następnie musztra i kontrola czy każdy jest ogolony jak należy, czy guziki przyszyte, w jakim stanie są buty, które powinny być wypastowane na glanc, i czy każdy jest przygotowany, by godnie reprezentować nasze SRH oraz mundur żołnierza Wojska Polskiego. Kiedy już wszystko zostało sprawdzone przez naszego rotmistrza przygotowaliśmy się do wyjazdu. Po krótkim przejeździe z miejscowości Narol do Tomaszowa, okoliczności zaczęły nabierać tempa. Po mieście przechadzali się żołnierze z okresu II Rzeczpospolitej co wyglądało niesamowicie, zupełnie jak bym się przeniósł w czasie. Im bliżej pola rekonstruktorskiego tym więcej ich było. O ile w mieście przechadzali się dwójkami, trójkami czy nawet czwórkami i szóstkami tak tu szli całymi kolumnami po dwudziestu, a czasami i trzydziestu co robiło niesamowite wrażenie. Wioska przygotowana specjalnie do obrócenia w pył już stała. Wyglądała imponująco. Na mieścinę składały się trzy domki, ratusz z wieżą, kościółek i dwie szopy. W wiosce już spacerowali cywile z czasów oczywiście II RP. W wioseczce i po za nią samochody z lat 30, wozy drabiniaste, motory z wózkami (Junak M16 ale mogę się mylić) samochody ciężarowe, w oddali czołgi. Wielkie wrażenie zrobiła cwałująca kawaleria. Dwudziestu ułanów na koniu zmierzających w tylko sobie znanym kierunku wprawiała w zachwyt. Powtórzę to po raz kolejny ale naprawdę, gdzie człowiek się nie popatrzył miał wrażenie jakby przeszedł przez jakąś czasoprzestrzenną dziurę i przeniósł się w czasie. Pomału zbliżała się godzina zero. Zapoznaliśmy się z scenariuszem, z zasadami bezpieczeństwa, przywitaliśmy się z kolegami z innych grup rekonstruktorskich (łącznie w tym wydarzeniu brało udział około 300-350 żołnierzy rekonstruktorów)[1] i wszyscy już wyczekiwali rozpoczęcia bitwy.

---

[1] Około 150 Polaków i 150 Niemców. Dla porównania w największej bitwie rekonstruktorskiej w USA bierze udział około 10.000 rekonstruktorów! Odtwarzają oni wojnę secesyjną.