Strażnicy Pamięci (24) - z pamiętnika rekonstruktora

Rozdział 6
Wehikuł czasu 
Część 2

Fot. Marta Kwaterska

             Inna ciekawa podróż w czasie to również przemarsz, tym razem lasami niedaleko Garwolina. Tutaj w przemierzaniu czasu pomagał nam nie tylko las ale i dwór, w którym stacjonowaliśmy. Nie będę po raz kolejny opisywał jak się umawialiśmy i startowaliśmy z Krakowa. Od razu przejdę do konkretów.

Jeden z przepięknych lasów w okolicach Garwolina. Maszerujemy razem z kolegami z 1 PSK[1], którzy byli organizatorami tego wydarzenia. Pomysł był o tyle ciekawy, że był to przemarsz śladami 13 Dywizji Piechoty, która walczyła w czasie walk wrześniowych. Gdzieniegdzie, można było jeszcze zobaczyć zachowane okopy lub leje bo eksplozjach. Smaczku dodawały ustalone wcześniej zasady. Jedną z przyjętych zasad  było milczenie na ustalonym odcinku drogi. Były też momenty kiedy szliśmy w ciszy reagując tylko na znaki niewerbalne.  Nie tylko otaczająca przyroda umożliwiała nam podróż w czasie ale również i rekonstruktorski ekwipunek. Koledzy posiadali epokowe karabiny, mundury, manierki, puszki z jedzeniem, niezbędniki ale również i lornetki i mapy. Właśnie taka mapa jest bohaterką jednej z anegdot, która nam się przytrafiła w czasie przemarszu. Otóż poszukiwaliśmy drogi do wyznaczonego punktu. Kolega strzelec z 1 PSK upierał się, że należy podążać taką a taką trasą, ponieważ tam dojdziemy do mostu, który pozwoli nam maszerować dalej. Inny kolega tłumaczył mu, że to jest zły pomysł, bo on nie przypomina sobie żadnego mostu w tych lasach. Kolega strzelec nie dawał za wygraną argumentując, że to jest najlepsza mapa z 1937 roku. Niestrudzony tłumaczeniem, prośbami, groźbami i namowami postawił na swoim i udaliśmy się w drogę. Maszerowaliśmy przez las, kilka kilometrów drogi było już za nami, kiedy nagle poczuliśmy głód i zmęczenie. Niemal natychmiast zrobiliśmy sobie przerwę na polanie. Idealny moment na przenosiny w czasie. Rozglądałem się po kolegach leżących w trawie lub siedzących opartych o drzewa. Białe koszule ze stójką, rogatywki z orzełkiem, karabiny ustawione w „kozła”, wszyscy odpoczywali jedząc kiełbasę, jajka, kukurydzę, dzieląc się nawzajem tym co kto miał. Inni gasili pragnienie pijąc wodę z manierek. Trzech kolegów stało z boku studiując mapę i ustalając dalszą trasę. Wokół żadnej cywilizacji. W tym lesie był rok 1939, żołnierze leżeli na polanie i czekali na dalsze rozkazy. Kiedy wypoczęli, a rozkaz brzmiał maszerować dalej, wstaliśmy i maszerowaliśmy do mostu. Przemierzaliśmy kilometry wyczekując naszego upragnionego celu. Powoli słychać szum, który mógł oznaczać tylko jedno. Niebawem przeprawimy się przez rzekę i wchodzimy w ostatnią fazę przemarszu. Dotarliśmy do rzeki ale mostu nie było. Za to był krzyk jednego z kolegów z 1 PSK. To było coś w tym stylu: „Tłumaczyłem ci do cholery, że to jest mapa 1937, że jest stara i może być nieaktualna a most już dawno mógł przestać istnieć. To nie! Oczywiście musiałeś się uprzeć. Psia krew po co ja cię w ogóle słuchałem.” W momencie kiedy dowódca dawał reprymendę swojemu podopiecznemu, strzelec z 1 PSK robił wrażenie jakby nie słuchał swojego dowódcy. Drapał się po głowie, przesuwając lekko na bok furażerkę i mamrotał pod nosem ze stoickim spokojem: „Przecież to taka dokładna mapa. Przecież wszystko się zgadzało. Jak to się mogło stać?!”. Jak widać podróżowanie w czasie może być czasem zgubne i z tym również należy uważać. Po długim marszu doszliśmy do wspomnianego wcześniej dworu  gdzie stacjonowaliśmy. Kiedy wszedłem do środka zaniemówiłem z wrażenia (co rzadko mi się zdarza). W środku piękne stare meble, fotografie przedstawiające żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego (byli to krewniacy jednego z kolegów z 1 PSK) na środku stał solidny drewniany stół, na którym były już przygotowane wędliny, ogórki i wódka. Rzecz jasna w pięknej epokowej butelce, smukłej zamykanej na korek. Wcześniej przygotowaliśmy śpiwory, chyba jedyny element nie rekonstrukcyjny. Przebrani i lekko obmyci zasiedliśmy do stołu. Sympatyczna rozmowa nie miałaby końca gdyby zmęczenie nie dało znać o sobie. Po miłej pogawędce trzeba było kłaść się spać. Warunki były żołnierskie, czyli spanie na twardej, drewnianej podłodze. Wszyscy pozasypiali bardzo szybko. Zmęczenie okazało się sojusznikiem w walce z twardą podłogą. Na następny dzień przemaszerowaliśmy jeszcze kilka kilometrów (nie korzystając już mapy z 1937 roku) i udaliśmy się w kierunku naszych samochodów, którymi bezpiecznie wróciliśmy do Krakowa.

---

[1] 1 Pułk Strzelców Konnych.- grupa rekonstrukcyjna odtwarzający pułk o tej samej nazwie. Pułk ten stacjonował w Garwolinie.