Strażnicy Pamięci (26) - z pamiętnika rekonstruktora

Rozdział 7

Misja „Ukraina”

Fot. Mariusz Dziekański

Część 1

W całej tej książce rozdział siódmy jest najważniejszy. Po pierwsze to właśnie te wspomnienia były inspiracją do napisania tej książki (tudzież blogu), a po drugie to właśnie od tych przeżyć, wspaniałych chwil zacząłem pisać tę pozycję. Są to momenty mojego życia, do których uwielbiam wracać i robię to bardzo często.

Z wielu zresztą powodów. To właśnie na tej misji (jak ją osobiście nazywam) przeżyłem prawdziwą przygodę, poczułem satysfakcję z dobrze wykonanej pracy oraz dumę z tego, że jestem Polakiem. Także tu miałem poczucie, że coś zrobiłem dla swojej Ojczyzny, zrobiłem coś naprawdę dobrego i konkretnego. Cieszyła mnie myśl, że moja miłość do Polski nie ogranicza się tylko do machania szalikiem w czasie meczu reprezentacji, czy tylko do chodzenia w koszulce z Białym Orłem na piersi. Misja nie trwała długo bo troszkę mniej jak tydzień, ale wyryła w mej świadomości istotne myśli: warto ciężko pracować, Polska to jedna z najwspanialszych rzeczy jaka mnie spotkała, potrafię dać sobie radę. Do dziś te myśli są we mnie i bardzo mi pomagają. Jednak jak to wszystko wyglądało, od czego się zaczęło i co się wydarzyło w ukraińskiej wiosce Mielnica opowiem poniżej.

Jest rok 2012, zbliżają się wakacje, na polu żar się leje z nieba, za oknami słońce operuje bezlitośnie. Człowiek w pracy powoli zaczyna myśleć o egzotycznych podróżach, gdzie mógłby odpocząć na plaży przesypując gorący piaseczek z ręki do ręki, cieszyć się palmami, ciepłym morzem, dobrym jedzeniem no i rzecz jasna niebanalnymi drinkami, bądź też dobrym winem. Trzeba było jednak pomyśleć nad kierunkiem i przystąpić do realizacji. Tylko właśnie gdzie tu jechać?!

            Wróciłem z pracy. Jak zawsze po powrocie do domu zjadłem doskonały, przygotowany przez Mamę obiad. Chwilę porozmawialiśmy jak komu minął dzień. Potem każdy poszedł w swoja stronę. Moja Mama udała się do swojego pokoju, gdzie zapewne zaczytywała się książkami o Krakowie, które wprost uwielbia (tego typu lektury nigdy dość). Ja zaś zniknąłem w moim ukochanym pokoju, który mieści się na piętrze rodzinnego domu. Zasiadłem przed komputerem i rozpocząłem przegląd prasowy. Dobrze jest wiedzieć co się wokół nas dzieje, jak to się mówi „co w trawie piszczy”. Na koniec oczywiście obowiązkowo musiałem przestudiować co się dzieje na forum SRH Wrzesień 39. Wpisałem login i hasło i zacząłem buszować. Najciekawszy rzecz jasna był dział imprez. Przeglądam go bardzo skrupulatnie i nagle moim oczom ukazuje się „WOŁYŃ CMENTARZE OPIEKA 2012”. Wtedy przypomniałem sobie, że ówczesny strzelec Mariusz Dz. informował nas na jednym ze spotkań o planowanym wyjeździe na Ukrainę w celu porządkowania polskich grobów. Wszedłem w wątek i zacząłem czytać. Dowiedziałem się, że pierwszy wyjazd jest niebawem co bardzo mnie zmartwiło bo wiedziałem, że w mojej pracy z powodu jej specyfiki nie dostanę urlopu. W temacie o wyjeździe byłem bardzo aktywny. Pisałem o swoich wielkich chęciach by wziąć udział w wyjeździe, pisałem też o wielkim żalu z powodu braku możliwości by pojechać w wyznaczonym terminie. Po pewnym czasie w temacie pojawił się wpis kolegi o pseudonimie „Precel”(jest to kolega z garnizonu lubelskiego). Napisał do mnie w poście, że nie ma czego się obawiać, że na pewno będzie drugi termin w okresie wakacyjnym. A to znaczyło z kolei, że będę mógł jechać. I rzeczywiście pojawił się drugi termin. 26 -29 lipca 2012 wyjazd do Mielnicy. Dla mnie trwało to trochę dłużej z racji tego, że musiałem dojechać z Krakowa i wrócić do Krakowa. Dla mnie wyjazd zaczął się 25, a zakończył 30 lipca. Były to jedne z najpiękniejszych dni w moim życiu.

Kiedy już zdeklarowałem się na wyjazd na stowarzyszeniowym forum, pozostało już tylko odliczenie czasu do godziny zero. Mijały tygodnie i dni. Codziennie myślałem o upragnionym wyjeździe. W końcu przyszedł 24 lipca. Z szafy wyjąłem torbę podróżną, do której spakowałem ubrania, kosmetyki, kubeczek, widelec, łyżeczkę, spiwór i parę innych przedmiotów niezbędnych do egzystowania pod namiotem w szczerym polu. W tym samym dniu zdążyłem jeszcze pobiec do kantora gdzie wymieniłem złote na hrywny.

Kiedy 25 lipca rano zadzwonił budzik nie miałem najmniejszego problemu, żeby wstać z łóżka. Jak to się mówi zerwałem się na równe nogi i zacząłem szybko się ubierać. Błyskawicznie przyrządziłem sobie śniadanie i herbatę. Musiałem to zrobić bardzo dyskretnie, cicho, ponieważ rodzice jeszcze spali, a nie chciałem ich obudzić. Zabrałem torbę i udałem się w drogę na przystanek, skąd odjeżdżał bus do Krakowa, a tam następnie miałem przesiadkę do busa jadącego do przepięknego Lublina. Podróż była nużąca, trwała kilka godzin. Emocje, które odczuwałem w środku były bardzo duże. Przez cały przejazd myślałem jak to będzie. Jadę na Ukrainę, biednego kraju, do małej wsi gdzie niekoniecznie muszą lubić Polaków. Jak by tego było mało, kilka dni wcześniej wyczytałem w internecie, że Mielnica leży pod Kowlem, miastem którego honorowym obywatelem jest Stiepan Bandera, który jak zakładam większość osób wie, był legendarnym przywódcą UPA, która to mordowała bezlitośnie Polaków na Wołyniu. Oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii wręcz specjalizowały się w okrucieństwie, torturowaniu Polaków. Status, płeć czy wiek nie miały znaczenia. Zamordować okrutnie trzymiesięczne dziecko czy w podeszłym wieku starca nie robiło ukraińskim bandytom różnicy. Zdając sobie z tego sprawę zadawałem sobie w myślach pytanie: Na ile jest żywy duch Bandery w Kowlu i w okolicach, szczególnie w Mielnicy? Co będzie jeśli miejscowi usłyszą polską mowę? Co będzie jeśli w  nocy będziemy mieli nieoczekiwane odwiedziny? W podróży towarzyszyło mi jeszcze wiele innych myśli.  Pomijając możliwe niebezpieczeństwa, myślałem jak wielka to będzie przygoda. Spanie pod namiotami, mycie się w strumieniu, wieczorne ogniska. To wszystko mnie bardzo napawało optymizmem.